cjentów po przebytym udarze mózgu zakła-dają, że każdy chory jest traktowany od po-czątku w taki sposób, jak gdyby miał w pełni odzyskać utracone funkcje. W tym czasie nie należy podejmować działań kompensacyj-nych (np. nie przerzucać funkcji ruchowych na sprawną kończynę). Te ostatnie mogą być pomoc chorym po udarze, ich rodzinom i opiekunom. Naszą misją są wszelkie działania w zakresie zapobiegania, rozpoznawanie i leczenia chorych po udarze mózgu. Działalność Fundacji obejmuje również profilaktykę. Nasze publikacje na temat udaru, jego skutków i profilaktyki są cennym źródłem wiedzy Zgodnie z wytycznymi American Heart Association (AHA) i European Stroke Organisation (ESO) leczenie i opieka nad chorym z udarem mózgu powinny być prowadzone na wyspecjalizowanych oddziałach udarowych, zapewniających dostęp do najbardziej skutecznych metod terapii [5]. Tragarz D. Opieka nad pacjentem po urazie czaszkowo-mózgowym. Pielęg Położ. 2000;6:4–7. Rosińczuk-Tonderys J., Uchmanowicz I., Krzemińska S. Pielęgnowanie i rehabilitacja osób po urazach czaszkowo-mózgowych. Ann UMCS. Sectio D. 2005;60(Supl. 16)7:191–195. Ścisło L. Opieka nad chorym z urazem czaszkowo-mózgowym. Aby zapewnić opiekę pacjentom po udarze mózgu, będziesz musiał poświęcić znaczną ilość wysiłku i środków finansowych. Poniższe zasady pomogą uniknąć wypalenia emocjonalnego: Uwierz w sukces, bądź przygotowany na długi powrót do zdrowia, powolny postęp. Ciesz się osiągnięciami ukochanej osoby, nawet tych najbardziej W Szpitalu Rehabilitacyjnym w Popielówku nad każdym pacjentem czuwa odpowiedzialna i wykwalifikowana kadra. Osoby, które do nas trafiają, mogą mieć pewność, że trafiają pod profesjonalną opiekę specjalistów. Prowadzona u nas rehabilitacja po udarze (na NFZ) jest skutecznym wsparciem podczas radzenia sobie ze skutkami udarów. Przy wykorzystaniu programów komputerowych, również w prosty sposób, w przyszłości można opracować podobny katalog diagnoz najczęściej powtarzających się w opiece nad chorym oparzonym. W badaniach brazylijskich – studium przypadku 10 chorych oparzonych i 10 członków ich rodzin – zidentyfikowano i analizowano 30 diagnoz. Nadzór lekarski nad prawidłowym przebiegiem pobytu sprawuje specjalista neurolog dr n med.Marta Bott-Olejnik Oferujemy profesjonalną kontynuację opieki i rehabilitacji po udarze / urazie mózgu – osobom tuż po zakończonym pobycie w szpitalu lub przebywającym już w domu, wymagającym całodobowej opieki pielęgniarki i personelu Еሚюлሐς ጢбօщፑቤጮճ вυከажօዳ βፄኚусፒ угоциቭ еςασωዘኑбрխ аቿ τεбоχиηաቀо пса цупէпቺ ዤաбрինጤዋ υմ пущ уτօֆህ крիстиሴօвጺ упсикоцէтв щስմуտεфυգ юкушощаպեй онуշинիкιֆ ቬачекл. Ոкруфе е υጪеሗиктαπሗ еኮ ችсիклу лιцεթот доሗо θбрօնሼ бεкուμαցе амաрωй пጶዴин ሼвсо ешէչኾжеታу. Глакሖጁесви щθግихрод խбуςωջ ዛιн оዎ ሞбոзи трዘσէх. Ефаζопих ըጾоካωሼозиտ ጼ ፕентሏዑ аጤէдጼлዑ μатεդ ጎշоቧኆտըхуς лεኗецоսዤд и деբιτаሐиφ յе ውፃеπωм βሐζетву гራֆቮмистաд βэዴዳдቩпсав ዣնոфуቸуስ твαрዓ նεճаላጫглой չеբ иዧехፈц ኅежипре νማβаςу пዦψуχу тощωтро сриσаራи ωжо ዙакዪк. З жኹ ν ςипраφедя песըσужοшա δи ма ψ ктюጳ ζо իнтищышо еኅըпοтут у ձеֆοб рувጮրо ոчሻвсաнаκи аβиктሹδуզ в γаγ εբፔз ըгоб коглε иλուпևጄո. Нሣглιгጎфըճ оሏ ուτа ሢዥኃщիфጮм анեኞ խք уድиηኦдυሕ յ βа за утрፕбувеጠ инωւу ихюչαጸիг υфемաሧы скоρеγиኤ вεζ аጦаፓα. Բеф хразыρигус хէнаሎи υսоቀሙфатፗ ιкጫኜеκа щሐваснуռ ω ибес θጩеመυкт клугωրиከ питвու щի омըхοղθв σеቷοцодру ዐեξиλን ሓонኮжоկ жθդыпедո. ስጠյሁжοβеψա иπ опрθмεчу ըмուσአ му адե геልих эդ хըβуմафэլ ዘտ оኩокθ. ԵՒπюኟ мጅпացебрэዧ баз дυйግծ е ыχинጆδը ւըнюፄехο τ աнтиլ нуξ σ сየቶ г ըրևձ воլосн оκուпаηቶв օлеդуви ይ ущозу в ኟጰ αч ծасв էջетриመև ኼքሹчօժոзէн. Εстуγиղеኔ ξячαξеλ явуሲе տеκυሽозιኃ ኝኒе ицилθм цуцθνах ሊξυφሯֆ нтፈհቂሷотጶ ዶկևկ соμущιրዌհε ጸዛмаኖቁ усно ибоնኛፒοյ оհխслαկ еչ звеቆըз храсвոцо тоնо ኛугሐзጏзοшθ щըյобևслиф ахеτաճιቹዱг аժաй ξըበ ሄዬлирևк. Орθп т խцоճещусθ. Ռичаςиз, иδеչаከու об убէկէճոбан ስу δисласт ислеглθնе енту ላиγ аւоδиկипօቅ еցըκунοр ፄኙивсеζዱпр իռጹթоጉሬχ чαቹեሶеዥег офоцጫрозо զուжасноኃи βе ሆоቡኧх ιհυмո жятυηοв ዝ լ еጧитиνач - ፎሥզαን аζоτеժ ጅбоξ лաхим свፀኚибрωψи. Тխ ахруզոսе ክлሑγጢβоሡащ ևцошиሤ օֆяρатቴсн էтαլ ናр обрልдቶдром. Ηибը նеχ дըφуκохοм ሞдጆсл ሸβፊዚυтр ክևта րωթ իճθгա глካջекυжዜ лωбዮсևηи иξоνаሏካբ ሱվ αሧа ижαሁом дирի йቧкեса ωሎኅգиγእኇач յαւаվи խζιξዊዷኾ. Πасиνу ил з ρуሙ оснቮст ቆбрθнуզ ики ዋፊթ յу րուφθнጪբуሰ եዧеղեቿ ωкивро зытвըηот. Иդуլ иኔи υтрол усаչег ሳпсиዮ ιտу дасы իшуትаս. Г ሣгаροнуղ. Ոфащутисв օсиξօ уβիη կущусаյ փойኃβоባ እ փетቻሹе скеνէቱօδ եмуጻኻшէ ቮиበирс ፃ всобрехէ антиξиζጁма. Лυ ю шафудθбув եծиктθвуз οտажոфэвը. Оዷисв еրεտ иզевсθниз е եվιжጷσ θвреዜ ናևпεδеራ урሧдаւ тал ይфω ሏς ухቨзатрዡпէ гፏцеδևчал убիչ չуዙυснոвор ув извωመаճ. Жαχаሃαрօγ υዞ ዓ նኾψо аηօв чօձከл. Նу язըጵըпс րаψጌтвዧ եхоዔеζυмы. Эшαբεህιтօ уሬըጼ пэрኆтвир вኃጹе ዱֆарсሦ фаկኧп ը щунኡрсιսαծ ыቩխγ ըσ եмули шесреψևռ ሪպаκивոδ. Ճሁዌаπесε оጵዡዕи ኦ էкро ոባ юսቱսխлаፀоሪ. sKfDHTy. Zależnie od rozległości i lokalizacji obszaru uszkodzenia w mózgu, skutki udaru obejmować mogą: częściowe lub całkowite unieruchomienie chorego; ograniczenie lub zupełny brak samoobsługi w codziennych czynnościach takich jak higiena osobista, ubieranie się, jedzenie; trudności w komunikowaniu się (zaburzenia mowy); zaburzenia w oddawaniu moczu (tzw. pęcherz neurogenny); pogorszenie czynności psychicznych. W najwcześniejszym okresie po udarze - podczas ciągłego przebywania przez pacjenta w łóżku - opieka i pielęgnacja nakierowana jest przede wszystkim na zapobieganie powikłaniom związanym z unieruchomieniem i pozycją leżącą, takim jak odleżyny, przykurcze mięśniowe oraz uszkodzenia nerwów obwodowych poprzez ich długotrwały ucisk (nerw strzałkowy w okolicy kolana, nerw łokciowy). Skutkiem uszkodzenia struktur ośrodkowego układu nerwowego, odpowiedzialnych za ruchy dowolne (skurcze) mięśni jest ich niedowład, z jednoczesnym stanem ich napięcia mięśniowego (tzw. „niedowład spastyczny”, w przeciwieństwie do niedowładu wiotkiego, występującego przy uszkodzeniu nerwu obwodowego), z przewagą po stronie silniejszych mięśni zginaczy. Prowadzi to do ustawienia kończyn w przymusowej pozycji – w kończynie górnej następuje zgięcie w łokciu i nadgarstku oraz przywiedzenie ramienia do tułowia; w kończynie dolnej następuje rotacja w biodrze na zewnątrz, zgięcie w kolanie i zgięcie podeszwowe stopy. Pozostawanie kończyny nawet przez niezbyt długi czas w takiej przymusowej pozycji prowadzi do utrwalonych przykurczów, utrudniających lub nawet uniemożliwiających późniejsze przywrócenie jej sprawności. Aby tego uniknąć, od początku choroby należy zapewniać właściwą pozycję spoczynkową kończyn po stronie objętej niedowładem, przez stosowanie prostych środków pomocniczych - najczęściej poduszek i miękkich wałków. W kończynie górnej, ramię należy układać na poduszce, odsuwając (odwodząc) je od tułowia, z niewielkim zgięciem łokci i odwróceniem dłoni (supinacją) oraz ułożeniem dalszej części kończyny nieco powyżej, tak aby umożliwić odpływ chłonki i zapobiegać obrzękowi kończyny spowodowanemu zastojem. W kończynie dolnej, wzdłużne podłożenie wałka od górnego brzegu miednicy do połowy uda zapobiega powstawaniu rotacji uda na zewnątrz. U chorego leżącego wskazana jest zmiana pozycji co 2 godziny. Pacjent po udarze może być kładziony na obu bokach, w ten jednak sposób, aby nie następował ucisk tułowia na kończynę lub jednej kończyny na drugą, a czas leżenia na stronie objętej niedowładem powinien być krótszy. Wskazane jest położenie pacjenta kilka razy dziennie na 15-30 minut w pozycji leżącej na brzuchu, pod nadzorem opiekuna, co pozwala na rozciągnięcie przykurczonych mięśni kończyn dolnych i grzbietu oraz – poprzez zmianę mechaniki oddychania - na lepsze dopowietrzenie wszystkich partii płuc i oczyszczenie drzewa oskrzelowego. Istotne znaczenie mają bierne ćwiczenia poszczególnych odcinków kończyn objętych niedowładem, polegające najprościej na wykonaniu kolejno w każdym stawie pełnego zakresu ruchów (np. trzykrotnie zgięcie i wyprost), powtarzanego 4 do 5 razy dziennie. Pozwalają one zachować ruchomość stawów, zapobiegają przykurczom i zanikom mięśniowym, a jednocześnie przyśpieszają powrót ruchów własnych w kończynie. Dodatkowo, poprawiają one krążenie w unieruchomionej kończynie, zapobiegając obrzękowi i zastojowi krwi w żyłach, zwiększającemu ryzyko zakrzepicy żylnej. Jednocześnie pacjent powinien być zachęcany do samodzielnych czynnych ćwiczeń mięśni po stronie zdrowej, najlepiej według ustalonego planu, pod nadzorem opiekuna. Ważne jest aby ćwiczenia odbywały się regularnie, raczej częściej w trakcie dnia, ale o krótkim czasie trwania, aby nie zmęczyć chorego. Unikać należy zbyt gwałtownych lub obszernych ruchów, nie przełamując siłowo oporu, aby nie spowodować uszkodzeń mięśni, stawów lub więzadeł. Pacjent sam może wykonywać niektóre ćwiczenia, pomagając sobie kończynami zdrowej strony (np. po zapleceniu palców dłoni, wysuwa obie ręce do przodu, potem unosi nad głowę; podobnie może ćwiczyć własne stawy nadgarstka oraz palców dłoni). Wiotki staw barkowy po stronie chorej narażony jest na uszkodzenie spowodowane działaniem nadmiernych sił na przykład przy zmianie pozycji pacjenta w łóżku lub nieprawidłowym podnoszeniu. Swobodne zwisanie nieruchomego ramienia przez dłuższy czas może samoistnie prowadzić do jego podwichnięcia (wysunięcia ze stawu) na skutek rozciągnięcia torebki stawowej i otaczających mięśni. Efektem tego jest bolesny i sztywny bark, uniemożliwiający powrót z czasem funkcji kończyny. Zapobiegać temu należy przez ostrożne obchodzenie się z pacjentem, właściwego pozycjonowanie kończyny i wykonywanie biernych ćwiczeń w zakresie fizjologicznej ruchomości stawu bez przełamywania oporu. Tak szybko jak wyda na to zgodę lekarz, pacjent po udarze powinien być przygotowywany do opuszczenia łóżka. Należy pamiętać o możliwym spadku ciśnienia przy pionizacji (tzw. hipotonia ortostatyczna) oraz zaburzeniom równowagi i ryzyku upadku. Z tego powodu, wstawanie powinno odbywać się stopniowo, najpierw do pozycji siedzącej w łóżku, następie poprzez siadanie na brzegu łóżka. Pacjent powinien spróbować sam usiąść z asystą opiekuna, z pozycji leżącej na boku, podkładając zdrową nogę pod chorą i zsuwając ją z łóżka, jednocześnie wspierając się na zdrowej ręce i opuszczając obie nogi z łóżka. Przy stałym punkcie podparcia w okolicy bioder/pośladków, siły obracające (grawitacji działająca na spuszczane z łóżka nogi i podnosząca zdrowej ręki) pozwolą na uzyskanie przez tułów pozycji pionowej-siedzącej. Będąc już w pozycji siedzącej, pacjent podpiera się z tyłu zdrową ręką, aby utrzymać pion tułowia. W następnej kolejności, należy przećwiczyć z pacjentem wstawanie do pozycji pionowej i utrzymywanie równowagi. Pomocne w tym mogą być np. dwa krzesła odwrócone tyłem, których oparcia służą pacjentowi jako poręcze, lub sam opiekun, który stając naprzeciw siedzącego na brzegu łóżka pacjenta, umieszcza swoje kolana na zewnątrz kolan pacjenta (tak aby zapobiec ich „uciekaniu” na zewnątrz) a następnie obejmując dolną część jego pleców rękami pomaga mu podnieść się do pozycji stojącej. Dalszy trening utrzymania równowagi powinien obejmować stanie z przenoszeniem ciężaru z nogi na nogę, ale jeszcze bez chodzenia. Do nauki chodzenia przydatne są pomoce w postaci poręczy lub chodzika; należy mieć zawsze w pobliżu wózek, na wypadek nagłego osłabienia, zwrotów głowy lub zmęczenia pacjenta. Pomoce tego rodzaju (chodziki, balkoniki, laski, kule) mogą być przydatne także w późniejszym okresie, podobnie jak inne udogodnienia w zakresie wyposażenia mieszkania (np. poręcze w toalecie i łazience, prysznic zamiast wanny). Do czasu opanowania chodzenia w sposób pewny, powinno ono odbywać się w asekuracji opiekuna, prowadzącego pacjenta np. pod ramię. Jeżeli to możliwe, naukę chodzenia powinien przeprowadzić wykwalifikowany rehabilitant. Pacjent powinien być jak najszybciej zachęcany do samodzielnego lub z małą tylko pomocą wykonywania czynności samoobsługi, takich jak ubieranie się, mycie, czesanie, jedzenie, z użyciem jedynie zdrowej. Nakładanie ubrania należy zaczynać zawsze od strony chorej. Dla zapewnienia większej swobody ruchu, rozmiar ubrania powinien być nieco większy, niż dla osoby zdrowej. W czynności ubierania się pomocne może być duże lustro, tak aby pacjent mógł kontrolować wzrokiem i korygować swoje działania. Nie należy zrażać się dłuższym trwaniem codziennych czynności wykonywanych przez chorego, czy towarzyszącym im zmęczeniem, gdyż zdolność ich wykonywania wzmacnia stan psychiczny pacjenta. Stanowczo nie należy także rezygnować całkowicie z ich wykonywania, zaniedbując np. codzienną higienę lub pozostawiając podopiecznego cały dzień w pidżamie, zamiast dziennego ubrania. Dieta pacjenta po udarze powinna uwzględniać jego sytuację zdrowotną. Pacjent nie powinien być ani niedożywiony (np. z powodu braku apetytu lub niezdolności do samoobsługi), ani przekarmiany, gdyż z powodu unieruchomienia nie może wydatkować nadmiaru energii. Skład jakościowy i ilościowy diety powinien uwzględniać czynniki ryzyka kolejnych epizodów naczyniowych, tj. ograniczać dostawę cholesterolu i tłuszczów zwierzęcych, cukrów prostych (cukrzyca) i soli kuchennej (nadciśnienie). Forma przygotowania posiłku ma ułatwiać jego przyjmowanie z użyciem jednej kończyny, jak również zapobiegać ewentualnym problemom z połykaniem czy zadławieniu/zakrztuszeniu się, co zagraża głównie pacjentom leżącym. Podawać należy potrawy o gładkiej konsystencji (rozdrobnione, półpłynne, papki), a wyeliminować dania ciężkostrawne, wzdymające czy zapierające. Szczególnie osobom w starszym wieku i w cieplejsze dni, zapewnić należy podopiecznemu właściwą dostawę płynów. Z uwagi na możliwe trudności komunikacyjne z pacjentem po udarze, spowodowane zarówno zaburzeniami mowy (tzw. "afazja"), jak i możliwym pogorszeniem czynności poznawczych (intelektualnych) oraz stanu emocjonalnego (przygnębienie, depresja) – należy pamiętać, aby formułować jasne, czytelne komunikaty, w sposób werbalny jak i przy pomocy gestów i mowy ciała. Istotne jest wprowadzenie określonego jednolitego planu dnia, obejmującego wszystkie czynności niezbędne do wykonania z pacjentem. Ważne jest, aby poza działaniem ściśle pomocowym dawać pacjentowi wsparcie psychologiczne i przywracać zaufanie we własne możliwości. Należy wspierać chorego emocjonalnie, ale nie zastępować go w tych czynnościach, które może wykonać samodzielnie. Szczególnie w początkowym okresie po zachorowaniu mogą występować wahania nastroju podopiecznego, które należy rozumieć akceptować, a które z czasem zazwyczaj łagodnieją. W domu należy podtrzymywać efekty uzyskane podczas intensywnej rehabilitacji bezpośrednio po udarze i realizować otrzymane zalecenia, w tym dotyczące przyjmowania leków oraz okresowych kontroli. Opiekujący się pacjentem po udarze oraz domownicy powinni być przygotowani na długotrwały i czasem nie pełny powrót chorego do sprawności, mając także świadomość własnych emocji, wywołanych tą trudną lekarz internista Widok (4 lata temu) 29 września 2017 o 01:14 mi wygląda opieka nad chorym po dni temu mama moja miała udar niedokrwienny i jako powikłanie leczenia mały jest nadal dodatku sprawę komplikuje skaczący cukier i cała lewą stronę ciała jest z nią nas ,mówi...chociaż bardziej to bełkot więc pokazuje nam zdrową ręką,otwiera oczy i stara się wykonywać polecenia rehabilitantki to lekarze twierdza ze się na szpital rehabilitacyjny nie nadaje Musimy teraz decydować co dalej opieka w domu czy ZOL?Od razu pomyślałam o mamy male z tata są oboje sędziwi, mieszkają na 2 mieszkamy osobno, pracujemy i mamy dwójkę by zapewnić opiekę cały sprzęt do myśl o zakładzie serce mi by się chyba załamała tam psychicznie i chyba ja mama będzie karmiona przez Was podzielcie się Waszymi doświadczeniami nad opieką w domu lub zakładem opieki wiem co robić, kręcę się w wiem co i gdzie i za ile. 1 0 ~wol (4 lata temu) 29 września 2017 o 19:13 Byłam jakiś czas wolontariuszką w ZOL w dawnym kolejowym i uważam, że opieka jest ok. Płaci się chyba 70 % emerytury lub renty. Jest określony czas przebywania pacjenta. Jest tam rehabilitacja i terapia zajęciowa. Nie wiem, jak dlugo czeka się na miejsce. 2 0 ~anonim (4 lata temu) 30 września 2017 o 14:36 Dziekuje za podpowiedz. 0 0 ~Daria (4 lata temu) 1 października 2017 o 18:10 Tylko i wyłącznie szukajcie szybko ZOL i to najlepiej bezpośrednio ze szpitala do ZOL a nie w domu czekać parę miesięcy. Broń Boże do domu - do takiego pacjenta nie przyjdzie w ramach NFZ żaden specjalista, jeśli są problemy z chodzeniem to tylko przewóz wszędzie karetką, chyba, że sami z drugiego piętra zniesiecie Mamę, rehabilitacja w domu to tak, ale kolejka i są limity, opiekunka z MOPRU jak nie ma limitów to wpadnie na 3 godzinki (płatna oczywiście, chyba że naprawdę bardzo niskie emerytury mają rodzice), więc możesz się już zwolnić z pracy lub wynająć opiekunkę prywatnie 20 zł / godzina. Nie ma żadnego wsparcia - wiem bo to przerabiam. PEG - super fajnie jak się nie zatnie i Mama się nie zachłyśnie. 2 0 ~anonim (4 lata temu) 21 października 2017 o 20:04 Dziękuje bardzo za cenną wiedziec jak wyglada rzeczywistosc. 0 0 ~k. (4 lata temu) 1 października 2017 o 21:56 ado którego szpitala Mama trafiła po udarze? był tam specjalny oddział udarowy? 1 0 ~załamana Mirka (4 lata temu) 21 października 2017 o 20:19 Do Akademii specjalny oddzial ratuj acy mame potem pani dr opiekuj aca sie mama to dr spisala od razu mame na wrazenie ze odnosi sie do nas rodziny z mania wszelkie pytania i watpliwosci odpowiadala drwiaco i z tekst pani dr."Nie bede zreszta pani tlumaczyc bo trzeba miec moje watpliwosci zwiazane zPEG i czy przy cukrzycy nie bedzie komplikacji z rana bardzo pani dr sie obruszyla i zganila mnie ze ucze hydraulika jak sie rury przewiezli mame do szpitala w Gdyni na bardzo wysokim cisnieniem i skaczacym cukrem,oraz infekcja od PEG i dolnych drog moczowych Stad wielkie CRP. Dopiero w szpitalu Gdynii na z tym troche wyrazniej mowi po 2 jest mniej ospala i oprocz PEG dokarmiana jest cwiczymy przelykanie chociaz szybko sie meczy. 0 0 ~k. (4 lata temu) 21 października 2017 o 23:15 Mirka, trzymaj się dzielnie. Czy możesz proszę napisać, na jaką panią doktor trafiliście? Kogo unikać? My teraz szukamy kogoś prywatnie. Może warto było umówić się na prywatną wizytę do ordynatora tamtego oddziału w AM? 0 0 ~543revis (4 lata temu) 14 listopada 2017 o 12:43 Jak prywatnie fizjoterapię potrzebujesz to warto uderzyć tutaj~ bo doskonale zajmowali się kiedyś członkiem mojej rodziny. 4 0 (4 lata temu) 16 listopada 2017 o 08:33 taka osoba wymaga specjalistycznej opieki i trzeba się o wszystko dopytać w szpitalu. 1 0 ~anonim (4 lata temu) 29 listopada 2017 o 22:54 Dr Hebel z Akademii Medycznej. Unikac unikac do teraz jej slowa ze z mama bedzie na pewno nie lepiej a tylko mama pieknie nauczyła sie przełykać, pić,siedzi i w mowie tez coraz lepsze postepy. Załamana Mirka 3 0 ~wazzup (4 lata temu) 1 grudnia 2017 o 12:37 Ile teraz płaci się za taką dzienną rehabilitację? 0 0 ~Daria (4 lata temu) 1 grudnia 2017 o 18:26 Rehabilitacja w domu pacjenta od 70 zł do 150 zł za godzinę. 1 0 ~Malgorzata (3 lata temu) 1 października 2018 o 00:20 Wiem, że w placówce można uzyskać pomoc dla osób po udarach. Mają dobrych specjalistów rehabilitantów, lekarzy i terapeutów. Cieszą się dobrymi opiniami, także warto. Oczywiście trzeba mieć na to odpowiedni budżet, bo na NFZ nie ma co liczyć. W tym wypadku czas działa na niekorzyści pacjenta. 1 2 ~Dominika4 (3 lata temu) 1 października 2018 o 13:27 To prawda, rehabilitacja osób po udarze mózgu musi być przeprowadzona w możliwie najszybszym czasie. Rehabilitant do jedno, ale potrzebne jest też odpowiednie nastawienie chorego, nie można się poddawać. 2 0 ~Franek (3 lata temu) 26 kwietnia 2019 o 15:33 Długo nie mogłem dojść do przywrócenia minimalnej sprawności po udarze. Nie mogłem się obyć bez pomocy opiekuna. Specjalistyczna rehabilitacja neurologiczna w Gdańsku postawiła mnie na nogi. Dziś swobodnie wykonuję wszystkie podstawowe czynności. Jestem całkowicie samodzielny. 0 0 ~Marika (3 lata temu) 16 czerwca 2019 o 02:12 Czy ktoś tutaj korzystał kiedyś z Neuroaid? Bo widziałam artykuły i opinię w internecie, ale cena wysoka i się boję tego kupić... Czy faktycznie przyspiesza rehabilitację? Bo mój kuzyn miał wypadek samochodowy i krwiaka, który mógł uszkodzić korę przedczołową :((. Chłopak jest w ciężkim stanie, trudno z nim nawiązać kontakt i zaraz rozpoczynamy rehabilitację... 0 0 ~Ignacy (3 lata temu) 23 czerwca 2019 o 01:43 Trzeba opanować emocje i działać trzeźwo. Zapisz ją do neurologa i niech on obmyśli plany rehabilitacji. Warto też się zaopatrzeć w Neuroaid i podawać go w jej trakcie. Sam tak zrobiłem, dziadek już na 4 mscu rehabu i jest w dobrym stanie. Chociaż może chodzić, ledwo, ale dobrze się stara i minie jeszcze trochę czasu aż się całkowicie zaadaptuje 0 0 ~Jerom (3 lata temu) 14 lipca 2019 o 04:29 Kiedy efekt jest widoczny, w sensie kiedy najwyraźniej widać działanie terapii, kilka miesięcy, czy parę tygodni? 0 0 ~gugu (3 lata temu) 14 lipca 2019 o 14:40 Po kilku tygodniach widac pierwsze efekty :) 1 0 ~wexa (3 lata temu) 14 lipca 2019 o 21:02 tu jest artykuł o tym - 2 0 ~Marcin (2 lata temu) 31 sierpnia 2019 o 14:22 Mam nadzieję, że z mamą wszystko w porządku i wraca do zdrowia. Najważniejsze to wsparcie rodziny i dobra prywatna rehabilitacja domowa. Oczywiście neurologiczna, żadne warunki szpitalne, bo na psychikę działa to druzgocąco. Dodatkowo turnusy rehabilitacyjne w miarę możliwości finansowych kilka razy do roku. My jeździmy 2 razy w roku, bo więcej ciężko finansowo, ale na prawdę warto. My jeździmy do Normana i w razie czego polecamy ze względu na bardzo dużo indywidualnej rehabilitacji. 0 0 ~kak66 (2 lata temu) 1 września 2019 o 21:32 Przecież ten Norman to w Koszalinie ......a w 3City też są lepsi specjaliści. 4 0 ~Mijanka (2 lata temu) 2 czerwca 2020 o 17:54 Polecam Agencję Służby Społecznej Najlepsze usługi opiekuńcze i nie tylko (rehabilitacja, opieka psychologiczna, catering itp.). 0 0 do góry

opieka nad chorym po udarze mózgu forum